Drie componisten, die onder invloed van de grote Bach hebben verkeerd - ja, zelfs Astor Piazzolla!- en die ook zelf van grote betekenis voor de ontwikkeling van de muziek zijn geweest. Bij Anton Webern zit hem dat in de uiterste concentratie op elke noot. Zijn totale oeuvre valt in minder dan zeven uren te spelen, maar hij wist er een radicale wending aan de muziek van na 1950 mee te geven. Zijn Passacaglia brengt ons alvast in de melancholische stemming die we verbinden met Piazzolla, de Argentijn die de traditionele tangowereld op zijn kop zette met een geheel nieuwe benadering. Wie beter dan Carel Kraayenhof, die zelfs in Argentinië op handen wordt gedragen, hadden we kunnen vragen het wonderschone Bandonéonconcert met ons te komen spelen? We besluiten met de romantische Vierde symfonie van Brahms, waarvan het vierde deel een Passacaglia is: zo is de cirkel weer rond.