In 1817 vertrouwde Beethoven het eerste notenmateriaal van zijn Maestoso en Fuga aan het papier toe en nam daarmee - zich daar toen wellicht nog niet van bewust - een stevige aanloop naar zijn latere strijkkwartetten en zijn Negende symfonie. Ruim tien jaar daarvoor had hij het gepresteerd om in slechts vijf weken tijd hét Vioolconcert onder de vioolconcerten te componeren. Na vijf zachte paukenslagen ontspint zich een briljant mooie dialoog tussen viool en orkest. Lieflijk, vrolijk, speels: een weldaad voor de oren! Geïnspireerd door de vrijheids- en rechtvaardigheidsidealen van Napoleon droeg Beethoven zijn Derde symfonie aan hem op, maar bedacht zich toen de ‘held’ zichzelf tot keizer van Frankrijk uitriep. De megalomaan! Beethoven zette niet alleen een punt achter zijn bewondering voor deze kleine heerser, maar ook achter de Klassieke periode. De Derde symfonie wordt als het startschot van de Romantiek beschouwd.