De negen symfonieën van Beethoven hebben een ware revolutie in de symfonische geschiedenis teweeg gebracht. Vernieuwend was vooral dat het persoonlijke gevoelsleven niet langer in het privédomein verscholen hoefde te blijven. Door de Tweede en de Negende in één programma te combineren, maakt het NNO die ontwikkeling prachtig hoorbaar. Bizar vonden velen destijds de Tweede Symfonie, die door Berlioz werd gekarakteriseerd als ‘een en al glimlach’. In zijn Negende trekt Beethoven werkelijk alle registers open. Een Ode aan de Vreugde, die ‘schitterende godenvonk’.