Een componist is nooit helemaal zichzelf. Zijn muziek is altijd mede gevormd door voorgangers van wie hij leert, leent, droomt of steelt. Tsjaikovski had zonder Mozart nooit zijn Rococo-variaties kunnen schrijven. Als hyper-emotionele Rus had hij soms de neiging te vluchten in de natuur, in sprookjes of – zoals hier – in de ‘goede oude tijd’. Evenzo is Dvoráks Zevende Symfonie een antwoord op Brahms. Met zijn typisch Slavische composities had Dvorák enorm succes, maar hij wilde niet als leverancier van folkloristische prullaria de geschiedenis ingaan. Daarop verbaasde hij Europa met zijn Zevende, een diepromantisch, zelfs tragisch werk. Tevens hoort u dirigent Michel Tabachnik de première van zijn eigen compositie Nord- dat wordt geschreven in opdracht van het NNO - leiden. Tabachnik verbindt zijn enorme kennis van orkest en repertoire aan wat hij bij zijn leermeester Pierre Boulez opstak en aan zijn eigen ruimdenkende visie. “Muziek”, zegt Tabachnik, “is communicatie, tussen mensen onderling en met het hogere.”