Griegs onsterfelijke Pianoconcert en Wagners Lohengrin-Prelude: het zijn twee paspoorten die toegang geven tot een wereld die weinigen hebben betreden. Grieg componeerde in een wereld die nog overzichtelijk was, maar bij Wagner begon het te rommelen: zijn visioenen van goden en helden maakten van het orkest een allesomvattend theater en introduceerden iets bovenmenselijks. Wagners invloed bleef doorwerken, ook na de Tweede Wereldoorlog, toen wederopbouwers naar een nieuwe muzikale taal zochten. Want Stockhausen is een Wagneriaan die nog verder in ’het ongehoorde’ wilde doordringen: zijn muziek, vol klanken die men niet voor mogelijk hield, bezingt de verste planeten en stuurt het publiek vanuit de concertzaal op een tijdloze ruimtereis. En in Xenakis’ Eridanos is Grieg niet eens een ver stipje meer – hier staat u in een landschap vol bizarre kleuren en klankeffecten, vervreemdend en soms beangstigend. En ook dát is muziek. Daarvoor zorgt dirigent Michel Tabachnik, die in 1973 de spraakmakende première van Eridanos leidde.