Bij amusement denk je niet aan kerkmuziek, en het woord ‘oratorium’ klinkt niet als iets smeuïgs en amusants. Maar Händels Messiah is beide. Al in 1742 bewees hij dat vermaak en religie elkaar niet in de weg staan – integendeel. Händel was in de eerste plaats operacomponist toen hij het werk schreef; maar in Engeland, waar hij zich gevestigd had, eiste zijn publiek begrijpelijke taal (Engels) en een begrijpelijk verhaal, dus geen drama over Oudgriekse of Romeinse helden. Zo koos Händel voor de meest toegankelijke passages uit de Bijbel, en met succes. Het is muziek die ook in goddeloze tijden nog steeds boeit en bedwelmt. Dat komt vooral omdat de muziek hoorbaar over mensen gaat, met herkenbare emoties. Dansjes en opzwepende liedjes: als het in opera kon, kon het ook in de Messiah.