Messiaen en Mahler: beiden componeerden muzikale visioenen. Die van Mahler zijn aards, vol verwijzingen naar menselijke hoop en frustraties. Messiaen zet niet alleen de mens, maar ook de hemel op muziek. Geïnspireerd door ‘de goddelijke natuur’ verwerkte hij vogelgeluiden in nagenoeg al zijn stukken. Maar eerder nog dan zijn gevederde vrienden wist een vrouw hem te betoveren, getuige zijn vroeg geschreven Poèmes pour Mi. Een liefdesverklaring aan zijn toekomstige echtgenote die hij op de intiemste momenten Mi noemde. Een eerbetoon bovenal aan de goddelijke zegen op de huwelijkse staat. Mahler is voor een symfonieorkest wat glas-in-loodramen voor een kerk zijn. Zijn symfonieën maakten de orkestklank groter, ruimtelijker, indringender. Muziek is bij hem een landschap, een decor waarin de musici dieren of watervallen kunnen zijn, of eenzame wandelaars die je aanklampen en meelokken naar duistere uithoeken. Een Mahler-symfonie confronteert: menselijke gevoelens en alledaagse indrukken zijn uitvergroot en in een ongewoon licht gezet. De Vierde Symfonie klinkt als een doolhof van melodieën waaruit zich ineens een zangstem losmaakt, met een wonderlijk, bezwerend effect.