Vaagjes klinkt twijfel door in de toelichting die het Noord Nederlands Orkest hij zijn nieuwjaarsprogramma verschaft:. “Als de meest verstokte anglofiele onder u enthousiast genoeg met hun Union Jacks zwaaien komt het wellicht, allemaal toch goed.”
 
Nu werden er geen Engelse vlaggetjes uitgedeeld bij dit concertprogramma in de trant van de Last Night of the Proms. Dat fenomeen ontleent zijn charme aan een enorme ruimte met een publiek van duizenden. In onze dreven is het de vraag wat je ermee aan moet, of je nu anglofiel bent of niet.

Natuurlijk kent iedereen in zo’n promsprogramma op zijn minst de melodie van het onvermijdelijke Land of Hope and Glory, en bij de horlepiep uit de Fantasy on British Sea Songs van Henry Wood kunnen we mee- klappen, waar ze er in de Royal Albert Hall een soort ritmische gymnastiek op beoefenen. Maar wat moet je met 1 Vow to thee, my countrj en jerusalem?

Die kunnen in mooi Engels gezegd klinken als rousing hymns, maar daar was het Noord Nederlands Concert- koor — zeg maar de zangsolist van de avond beslist te klein voor. Zoals het ook te klein was voor een — we citeren opnieuw — overdonderende koorinzet in Zadok the Priest van Händel.

Met alle andere marsen en langzame stukjes door elkaar werd het programma alleen in redelijke mate onderhoudend — tot aan zijn verrassingsencore toe.

Tussen alle Britse ditjes en datjes zorgde de allerminst Britse Katsjatoerian eigenlijk voor de substantieleste muziek: zijn adagio uit Spartacus is de begintune van de ooit geliefde tv-serie Onedin Line — vandaar.