Een dodenmis bij het afscheid van een functie. Het klinkt wat bizar. Maar toch, het gebeurde. Gisteren (en morgen in Groningen en zondag in Rotterdam) zwaaide (en zwaait) het Noord Nederlands Orkest zijn chef-dirigent Michel Tabachnik uit met het Requiem van Giuseppe Verdi. Maar voor Tabachnik is het zeker niet afgelopen: na zes jaar gaat hij zijn vleugels nog verder uitslaan op het internationale vlak.

En de orkestleden? Voor hen heet de toekomst Stefan Asbury. Deze Brit treedt volgend seizoen aan, samen met, zoals gebruikelijk, een serie gastdirigenten en een honorair dirigent, jawel, daar is hij weer, dat is Tabachnik. Hij blijft komen dus en hopelijk zal hij het publiek dan weer net zo in vervoering brengen als tijdens dit afscheidsconcert.

Na een bijna onhoorbare start, zoals het hoort in dit omstreden werk van de Italiaanse operaheld Verdi, werd al snel duidelijk dat Tabachnik al zijn troeven zou uitspelen. Men ervoer zijn grip op een formatie die onder hem, aldus artistiek leider Marcel Mandos, was uitgegroeid tot een gedisciplineerd toporkest. Zijn grip op de het Noord Nederlands Concertkoor, dat ingezeept door Louis Buskens, nauw aansloot bij de orkestpartij en dat mee veerde op de climaxen en zich liet afzwakken in de stillere passages. En zijn contact met individuele instrumenten en secties of, zoals in het overrompelende Dies Irae, met elders gesitueerde blazers.

Ook aan het strakke solistenteam, met heerlijk genuanceerde dames (Evelina Dobracheva en Irina Tchistyakova), een Italiaans getimbreerde tenor (Vsevolod Grivnov) en crack Harry Peeters, was af te lezen dat Tabachnik de spil van het geheel was.

De flitsende start door de sopraan van het Libera me’, aan het eind, was zonder het onderlinge oogcontact — de Spaanse sopraan Montserrat Caballé schoot er ooit bij in de lach nauwelijks denkbaar. Tabachnik als dompteur en orkesttrainer, de effecten hebben we gisteren nog eens kunnen horen. Omdat hij een voorvechter is van actuele muziek klonken vooraf de met veel dieptewerking neergezette Adam-interludes van Rob Zuidam.

Rudolf Nammensma