Het was een plezierige avond, vrijdag met het Noord Nederlands Orkest, De sfeer was feestelijk, want zowel Laurie Anderson als Michael Gordon was in da house, en muzikaal gebeurde er van alles wat, zodat je je als luisteraar nooit lang hoefde te vervelen.

Het was Amerika-avond, en John Zorn mag op zo’n feestje dan niet ontbreken. Vandaar de in flarden gecomponeerde feestmuziek van For Your Eyes Only (1989) en Variations (1996) waarin aanstekelijke muppetactie op het slagwerk, naast tango, jazz en hoempa, alles gelardeerd met vliegensvlugge loopjes die door het koper keihard werden afgeblazen. Echt lekkere muziek voor aan het begin van de avond.
 
Helaas roomde Michael Cordons Industry weer wat fleur af, vanwege het inderdaad, industriële gezwoeg op de elektrische viool. ‘t Was een vervelend stukje herhaalmuziek, en het aardige voorkomen van soliste Monica Germino, in stemmig Halloweenzwart gestoken, vermocht niet te verbloemen dat Industry muzikaal verder nergens over ging.

Aan het eind van de avond hoorden we nog eens zo’n werk van Gordon, Dystopia, ditmaal voor Mahler-plus bezetting, maar op precies dezelfde manier als Industry verschrikkelijk saai. Ook in Dystopia (het omgekeerde utopia) hoorde je steeds maar weer dezelfde ritmische stapelingen; telkens een donkere basisdreun, waarboven dan een lichter ritme figureerde, met vooral veel actie van de piccolosectie.

Omdat het zo’n vervelend stuk was, duurde het extra lang. Dat was vooral jammer, omdat daarvoor Laurie Anderson zo prachtig had gespeeld en gedeclameerd over Amelia Earhart, de eerste vrouw die in 1937 in haar eentje een vlucht rond de wereld maakte en spoorloos verdween. Eigenlijk maakt het weinig uit waar Anderson over spreekt en speelt, want ze heeft zo’n prachtige voordracht, dat je hoe dan ook geboeid moet luisteren.

Al voor de pauze had ze een staaltje poëzie laten horen bij de versie voor slagwerk en strijkorkest van Arvo Pärts Fratres. Er werd abominabel gespeeld, van je één, twee, in de maat, maar dat was waarschijnlijk ook vanwege het dwingende ritme van de voordracht. Enfin, het was dus hoe dan ook prachtig, omdat Anderson zoveel poëzie in haar stem heeft en daarmee zo prachtig kan vertellen: “But hey punkin’! There’s happiness all around. And it’s springing out of every crack.” Echt Amerika, op z’n mooist.