Qmdat het zesdelige Weihnachts Oratorium voor een avond te lang en inspannend is, moet er een selectie worden gemaakt.

Bij de keuze van dirigent Stefan Vladar en het Noord Nederlands Orkest werd van de drie cantates, die samen het hele kerstverhaal naar het Evangelie van Lucas vertellen, alleen de eerste gedaan. Daardoor verdwenen de herders en de engel uit cantate 2 en het mooie slaaplied voor alt. En zo misten we wel meer: het duet voor sopraan en bas uit nummer 3 of de doorwrochte altaria daaruit — een van de weinige stukken die Bach speciaal voor het werk componeerde. In Vladars selectie waren afgezien van koralen weinig rustige momenten overgebleven, dus viel het accent op uitbundig en energiek.

Dat ging allemaal in hoge tempi, die soms niet zozeer langzamer hadden gemogen maar wel minder snel of gehaast. Dan had de trompettist zich vast prettiger gevoeld in het slotkoor en de tenor in zijn aria in cantate 6 ook.

Bij het terzet uit cantate 5 was het tempo geen probleem, daar ontbrak detaillering — een gevaar dat bij deze aanpak wel vaker loerde. De altpartij was expressief, maar tenor en sopraan weefden daar eigenlijk alleen maar veel noten omheen die weinig uitdrukten.

Van de hele uitvoering kan niemand zeggen dat ze in technisch opzicht tekortschoot: het orkest was goed op dreef en het Noord Nederlands Orkestkoor hield zich in alle haastigheden goed staande, op een missertje in het openingskoor na. Maar technische vaardigheid en veel sportieve energie zijn niet genoeg voor een uitvoering die echt goed of simpelweg mooi kan worden genoemd.

Er waren gelukkig wel mooie soli: alles van de bas, het weinige van de alt en de rustige echoaria voor sopraan in cantate 4 — met een compliment voor de koorsopraan die de echo zong.
 

Door Paul Herruer