Boekte het Noord Nederlands Orkest (NNO) eerder al succes met programma’s gebaseerd op de muziek van Pink Floyd en Queen, dit theaterseizoen wordt het oeuvre van The Beatles onder handen genomen. Ruim veertig jaar na het uiteenvallen van de Britse poppioniers klonken Yesterday, Love me do en She’s leaving home in een uitvoering van Nederlands grootste regionale orkest nog steeds indrukwekkend en inspirerend, zo bleek gisteravond in De Harmonie.

Het NNO vroeg Tom Trapp om 28 liedjes van The Beatles zodanig te arrangeren dat de muziek door een volledig symfonisch orkest uitgevoerd kon worden. Dat is wonderwel geslaagd. Zowel de vroege hits als de latere, destijds door producer George Martin rijker aangeklede composities, kwamen overtuigend uit de verf. Als schouwspel zal het, zeker voor degenen die vaker een popconcert dan een klassiek optreden bezoeken, meer gevoelens van vervreemding hebben opgeroepen.

Ticket to ride, A hard days night of Come together; veel liedjes nodigen onomvloerst uit tot dansen, springen, klappen en meezingen en dan wringt het ietwat dat ze worden uitgevoerd door een zittend collectief voor een zittend publiek. De enigen die, naast dirigent Hans Leenders, zich staande konden uitleven, waren de drie zangers: de broers Marcel en Jim de Groot en Chris Zegers.

Jim de Groot bleek overduidelijk de John Lennon van het drietal. Hij merkte op dat hij ‘twintig kilo geleden’ sprekend op de in 1980 vermoorde Beatle leek, en hij speelde hem al eens in de musical Nilsson. Broer Marcel was een goede mix tussen Paul McCartney en gitarist Georg Harrison. Zegers was de vreemde eend in de bijt. ‘Kent iemand All you need is love?’, vroeg hij plagend, maar zijn verdwaalde blikken na het eerste couplet maakten duidelijk dat de vraag niet helemaal retorisch was.

Zegers bekende dat hij tot voor kort helemaal niet zo bekend was met het oeuvre. Hij mocht een favoriet uitkiezen om tijdens het concert te zingen. Het werd een heavy uitvoering van de oerrocker Helter Skelter, ingebed tussen het majestueuze Something en Eleanor Rigby.

Het meest in de smaak viel Lady Madonna, een nummer dat nooit op een Beatle-album verscheen, maar de zaal helemaal losschudde. Ook Fool on the hill (met een solo op een fluit van een cent) en For no one hoorden bij de hoogtepunten. Vlotte uitvoeringen van From me to you, Penny Lane en A day in the life vervolmaakten een geslaagd concert. Het enige dat eigenlijk ontbrak, waren gillende tienermeisjes.

Arjan Hut