Net als in het vorige programma speelde het Noord Nederlands Orkest een symfonie uit het romantische repertoire- en een stuk voor piano en orkest. Ditmaal geen symfonie van Brahms met een Pianoconcert van Liszt, maar de Vierde van Bruckner, samen met de zelden gehoorde Fantaisie pour piano et orchestre van Debussy. Dat vroege werk werd voor het eerst jn Nederland uitgevoerd met de retoucheringen die Debussy in een later tijdstip in de partituur aangaf. Éen echt wedijverend pianoconcert wilde hij er niet van maken, maar in het eerste deel had hij de orkestratie verder mogen uitdunnen, want solist Melvyn Taft verdween daar te vaak in de hem omringende klanken. Gelukkig kreeg Tan in de volgende twee delen alle ruimte: mooi en vaak delicaat van kleuring en articulatie. Dat deed alle recht aan zijn aanzienlijke reputatie, en ook alle recht aan Debussy, die misschien nog zoekende was, maar toch voldoende van zijn latere zelf in het stuk legde. De Vierde Symfonie van Buckner deed vermoeden dat chef- dirigent Michel Tabachnik er meer affiniteit mee heeft dan met de Derde van Brahms een paar weken geleden. Was daar alles nogal eens grofstoffelijk, Bruckner zat van a tot z vol nuances in kleur en beweging, met strakke, goedgekozen tempi en goede soli uit het orkest — de eerste hoornist voorop. Zo ontstond een verhaal in muziek waar het majesteitelijke gebaar en delicatere bewegingen een grillig maar volstrekt overtuigend geheel vormden en allebei ook precies goed in klank werden vertaald. Een vlekje op een toonaanzet of een enkel onduidelijk strijkerstrillertje kwamen onderweg wel voor, maar het geheel stond als een huis waar je zo in kon trekken.