LEEUWARDEN - Bij het voetballen zijn de kaarten geel of rood. In de concertwereld hooguit wit. Deze Cartes Blanche worden niet uitgedeeld met een penitentiair oogmerk, maar juist als beloning of ter stimulering. Noelle Weidman mocht er samen met de artistieke leider van het Noord-Nederlands Orkest eentje volschrijven met nummers en collega’s waarmee zij graag op het podium wilde verschijnen. 

Dat deze drieëntwintigjarige aanvoerster van de sectie cellisten lef heeft, daarvan getuigt het uiteindelijke resultaat. Frans voor de pauze met een flinke dosis hedendaags. En een Russische krachtmeting voor zes instrumenten tot slot. Een hele kluif en zeker ook een waagstuk als men bedenkt dat ensembleleden uit een orkest vaak een andere artistiek verleden hebben dan ervaren kamermusici. En dat bij gerenommeerde ensembles de instrumenten vaak zorgvuldig zijn gekozen, zodat er een ideaal klankbeeld ontstaat.

De uitgangspunten lagen dus anders, des te opvallender was het vrij hoge niveau dat Weidman met haar verschillende formaties bereikte. Opmerkelijk was wel dat de jonge celliste composities eerder technisch benaderde dan vanuit een persoonlijke visie, maar dat kan met haar jeugdigheid te maken hebben.
De cellosonate van Claude Debussy, waarin ze heel kunstig vingervlugge pizzicati afwisselde met kortademige strijkbewegingen, miste invoeling in de lyrische passages, maar tegen het eind, in nauw contact met Christia Hudziy op vleugel ontstond er toch iets heel moois. Ook in Philippe Hersants ‘Variations sur la Sonnerie de Saint Geneviève du Mont de Marin Marais’, een werk uit 1998 voor cello, viool en piano, was Hudziy degene die constante kwaliteit leverde en interpreteerde. Zij hamerde het harde klokgelui effectvol door de onrustig kabbelende viool- en de zangerige cellopartij.

Ook de overgang naar een subtielere aanpak ging haar goed af. De strijkers hadden zich van haar in hun artistieke visie ietwat afgezonderd. Het feestje dat rond Karin Wark en haar harp werd gebouwd tijdens het bekende Introduction en Allegro van Maurice Ravel mocht er absoluut zijn. Verleidelijke klanken ontvouwden zich, subtiel, soms wat analytisch, maar vaak reuze meeslepend. Dat gold ook voör de hierop volgende drie kwartier Tsjaikovsky in de vorm van zijn sextet ‘Souvenir de Florence’. Strakke vioolsoli van Mark Blekh omarmden de heldere celloklanken van Weidman, zonder dat het geheel klef werd. De passages die in de tweede helft van instrument naar instrument hopten sloten naadloos aan, kortom het kon niet op.