Er waren erg veel Belangrijke Groningers bij het Noord Nederlands Orkest, maar die kwamen waarschijnlijk voor de na het concert gegeven afscheidsreceptie van orkestdirecteur Jan Geert Vierkant. Die werd op het concert eerst door dirigent Michel Tabachnik in het zonnetje gezet met een toegift — Sjostakowitsj — en mocht daarna op de bok om het orkest te dirigeren in een stukje uit de Tweede Symfonie van Brahms.

Die had daarvoor geklonken én was als hoofdwerk van het programma bedoeld. Dat was het wel, maar het hoogtepunt was het niet. De Brahms van Tabachnik is van het stevige soort, niet de in klank afgeslankte die tegenwoordig in zwang komt. Daardoor viel het eerste deel wat zwaar verteerbaar uit, alsof de muzikale ideeën en de klinkende materie elkaar in de weg zaten. Dat werd daarna veel beter, doorzichtiger en vaak ook bezonkener. Het zou nog mooier geworden zijn als de houtblazers als collectief homogener hadden geklonken.

Hoogtepunt was evenmin het alleraardigste en zelden gehoorde symfonische gedicht de Woudduif van Dvorâk; het waren de Folk Songs van Berio, nog altijd de aantrekkelijkste moderne muziek denkbaar. Mezzosopraan Cora Burggraaf zong ze heel goed en in de geest van zangeres Cathy Berberian voor wie in 1964 geschreven zijn. Dus met de juiste kleuren in stem en uitspraak, mooie vocale lijnen en dansante draaiingen. Alleen de keelstem in een Siciliaans lied — dat kon Berberian beter. Om Cora Burggraaf heen zorgde het orkest voor de juiste en kleurrijke omlijsting en daardoor ging het bij dit concert niet zozeer om een chocoladebruine Brahms maar om een ludieke Berio.
 

Door Paul Herruer