In samenwerking met zijn Vriendenvereniging stelt het Noord Nederlands Orkest jaarlijks een wensconcert samen. Daarin vervullen ditmaal vrouwen de hoofdrol: in de muziek of als solist. Het betekende ook dat chef-dirigent Michel Tabachnik voor deze keer Beethoven dirigeert: het NNO kiest daar meestal andere dirigenten voor. Met een Beethoven naar hedendaagse opvattingen had de ouverture Leonore III onder Tabachnik dan ook weinig raakvlakken: bij hem klonk het allemaal meer als Von Karajan dan John Eliot Gardiner, maar de climax konden we zelfs een vorm van women power horen. Daarna ging het programma met het Tweede Pianoconcert van Saint-Saëns de richting van de welluidendheid uit. Nata Tsvereli etaleerde als soliste een ander soort vastbeslotenheid de dan Leonore uit Beethovens opera. Het was meer een onderhuidse gedrevenheid, waardoor het stuk aanmerkelijk diepgravender leek dan het in wezen is. Met een mooier touch, een ruime dynamiek en een glasheldere articulatie had ze ook geen enkele moeite met de virtuoze watervallen van noten waarmee het stuk ik volgeladen. Hoogstend zweefde ze een enkele keer los van de tel, maar dat werd door Tabachnik en het orkest wel bijgestuurd. Zo mogelijk nog welluidender is Sheherazade van Rimsky-Korsakov. Daarin kon het orkest dat bij Saint-Saëns betrekkelijk weinig essentieeels inbrengt, zicht uitleven in de verzadigde en cholesterolrijke instrumentatiekunst waarin Korsakow altijd excelleert. Dat was niet alleen duidelijk in de contrasterende kleuren en klankmassa’s, maar vaak ook in de soli in het orkest. Alleen had de concertmeester – die de rol van Sheherazade vertolkt – uit de zijne wel iets meer mogen halen, niet zozeer volume maar wel in intensiteit.