Onder een gestaag leeglopend wolkendek is de tweede openluchtopera van het Noord Nederlands Orkest geen Italiaans-warme La Traviata geworden, maar eerder een Iers aanvoelende Verdoolde in de regen. Niemand vond dat erg, en de semi-scenische voorstelling is ook zeker niet verregend.

Wel was het eerste bedrijf niet meer dan een statische, maar fraai gekostumeerde concertuitvoering. Toen het besluit genomen was de volgende bedrijven te spelen op de onoverdekte zijpodia kregen we steeds meer miniem geregisseerde opera. Zeker waar in het intieme derde bedijf alle belangrijke personages rond het sterfbed van Violetta zijn gegroepeerd werkte Verdi's meesterwerk zoals het bedoeld is. Daar had Violetta ook de gecompliceerde haartooi afgelegd waarmee ze tot dan toe was uitgerust een soort omgekeerde hoorn des overvloeds en dat maakte alles nog menselijker.

Dat La Traviata niet verregende danken we vooral aan een uitstekende bezetting. Julia Novikova zette de titelrol neer met een mooi gebruik van stemmiddelen: een goede coloratuurtechniek in het eerste bedrijf en zelfs een effectief pianissimo in de volgende. Voorzover dat met de versterking mogelijk bleek, want die stelde alle zangers ruim in de gelegenheid moeiteloos boven het orkest uit te komen. Dat bleek aanvankelijk jammer voor Roman Shulackoff als haar minnaar Alfredo. Hij liet pas in het slotbedrijf tedere en verliefde tonen horen waar hij eerder nogal kloek doorkwam, wat niet wegneemt dat hij een heel goede tenor is, met een moeiteloze hoogte. Marcel Boone maakte als vader Germont iets moois van zijn ene aria, maar klonk verder toch wat jong en licht voor zijn rol. 

Bij dat alles had het NNO zo nu en dan wat meer mogen meezingen met de Verdiaanse emoties, wat het zeker gekund had. Dirigent Jan Willem de Vriend hield de teugels wat dat betreft betrekkelijk strak, maar bezwaarlijk was dat niet echt. Omdat het stuk tot in zijn kleine bijrollen goed was gecast en het Noord Nederlands Concertkoor het goed deed, kwam Verdi muzikaal maar weinig tekort.