In tijden van economische crisis, zoals de huidige, heeft de mensheid behoefte aan warmte en zekerheid. In De Oosterpoort heeft men de tekenen des tijds wèl begrepen en de kale entree, die tot voor kort bestond uit een verzameling ruim bemeten dode hoeken, getransformeerd in een plezierig aandoende ruimte, met warm gestoffeerde zitjes, gordijnen, tapijten en omarmfauteuils. Het NNO maakte de ervaring donderdagavond compleet met een drietal werken uit de vroege en late romantiek, waarbij de vroege romantiek van Schubert en Chopin het met afstand aflegde tegen de late van Tchaikovsky.
Wat dat aangaat was het een wat ongelijk programma. Rosamunde klonk aardig, melodieus, beheerst van klank, maar iets te vaak bleef een noot hangen of werd een frase haastig afgerond. En het pianoconcert van Chopin kent weliswaar een fraaie pianopartij, maar in het orkest gebeurt er drie delen lang weinig tot niets. Veel inspiratie viel er dan ook niet in te beluisteren. Petkova speelde mooi maar routineus, zodat de fijnste momenten die waren, waarin het orkest welvoeglijk zoemde, terwijl de soliste subtiel pinkelend in het driegestreept octaaf haar Chopineske vallende zestienden deed horen.
Met de inzet van Tchaikovsky’s Vierde na de pauze werd het pianoconcert met terugwerkende kracht nog eens te meer in het geheugen gegrift als een orkestrale plichtpleging. Dat is natuurlijk jammer, alleen konden we daar niet te lang bij stilstaan. Daarvoor lieten we ons veel te graag overspoelen door de golven van het Noodlot. Hoe heerlijk ronkte het openingsstatement van de blazers, en smeerden daarover de strijkers dikke lagen drama uit. Hier gingen eindelijk orkest en dirigent los, en sprak de muziek tot de ziel. Even beluisterde je in het tweede deel bij de celli het oude gebrek aan zelfvertrouwen, maar daarop volgde weer een super Scherzo, en een fantastische Finale, inderdaad uitgevoerd con fuoco: vol in de snaar, heerlijk tempo, prachtige timing. Om het in de geest van de tijd te zeggen: absoluut top. Laat de crisis maar komen.