Voor aanvang van het laatste abonnementsconcert van het seizoen betuigde NNO-directeur Jan Geert Vierkant zijn dank aan het publiek, waarzonder het orkest ten dode is opgeschreven. Inderdaad is het aandeel van het concertpubliek in tijden van crisis niet zo vanzelfsprekend meer, al deed de volle zaal, donderdagavond in de Oosterpoort, anders vermoeden. Maar goed, het was dan ook de Derde van Mahler die op het programma stond, en daar blijf je als muziekliefhebber nu eenmaal niet voor thuis, crisis of geen crisis. Mahlers Derde is een dijk van een symfonie, die je onderdompelt in een oceaan van klank, een werk van een grootte, een wijdte en een diepte die zijn heerlijkheid juist dankt aan zijn onbevattelijkheid. Daar schortte in de uitvoering helaas weleens het een en ander aan. Zo kwam het orkest in het breed opgezette openingsdeel maar moeizaam op gang. Je hoorde in de verschillende secties hoe telkens vol intentie werd begonnen aan een verhaal, maar ook hoe telkens die lijn niet kon worden vastgehouden. En dat daardoor, hoe Kräftig en Entschieden de thema’s ook werden neergezet, de grote spanningsboog ontbrak. Mooie tutti’s, weliswaar, hartverwarmende fortissimo’s, maar niet het grootse en meeslepende waar je Mahler om liefhebt. Ook de Zweite Abteilung liep aanvankelijk nogal studieus van stapel, met een uitglijer hier en een te haastige soloviool daar, totdat Helena Rasker haar Zarathustra in de strijd gooide met een huiveringwekkend en begeesterd ‘0 Mensch!’ Waarlijk won de muziek hier aan diepte, in de grondig aardse vibraties van Raskers alt. En, of het aan haar lag, vanaf dat moment won de symfonie ook aan zeggingskracht, zodat we met het laatste Ruhevoll en Empfunden eindelijk de grootte, wijdte en diepte van Mahlers Derde in al hun onbevattelijkheid voor ons zagen.