Het was weer genieten bij dat geweldige openingskoor van de zesde cantate uit Bachs Weihnachtsoratorium , Herr, wenn die stolzen Feinde schnauben . De onafgebroken na elkaar inzettende stemgroepen geven een koor echt de kans te laten horen wat het waard is.

Dat zat donderdagavond in De Lawei bij het Noord-Nederlands Concertkoor wel goed. Ik genoot deze keer met name van de bassen, maar het hele koor straalde een groot enthousiasme uit en wist zo werkelijk te overtuigen.

De oorspronkelijk geplande dirigent Michael Hofstetter was ziek en werd vervangen door Andreas Stoehr. Het was niet helemaal duidelijk in welk stadium van de voorbereidingen dat was gebeurd, en de vraag bleef dus van wie de meeste invloed op de uitvoering was uitgegaan: van Stoehr, van Hofstetter, die in de voorbereidende fase toch zal hebben aangegeven hoe hij wilde dat het koor zou zingen, of van koorrepetitor Leendert Runia.

Als het goed is zet de dirigerende dirigent uiteindelijk toch het meest zijn stempel, en gezien Stoehrs achtergrond leek dat ook wel te kloppen: het werd een behoorlijk theatrale Bach. Fel in de tempi en in de attaque, maar erg gedragen in de koralen. Het koor was met zo’n 65 zangers wel behoorlijk fors uitgevallen ten opzichte van het bescheiden bezette orkest, dat niet altijd een gelijkwaardige partij was. Daar stond weer tegenover dat moderne trompetten wel erg aanwezig zijn binnen een klein orkest: de drie trompettisten speelden onder aanvoering van solist Lubbertus Leutscher een stralende hoofdrol.

Ook bij de solisten was er een zieke: Martin Petzold werd vervangen door Christophe Einhorn. Dat was een schot in de roos. Einhorn zong zijn recitatieven en aria’s met speels gemak en vol overtuiging, en zijn stem is prachtig. Bas Otto Katzameier viel daarnaast een beetje weg; juist door zijn wat bombastische aanpak verbleekte zijn bijdrage ten opzichte van de andere solisten. Sopraan Sabine Goetz voldeed goed en alt Patrick van Goethem gaf met zijn wat nasale stem de nodige pit aan het geheel. Voor hem was het sneu dat juist de cantates 2 en 3, met een paar prachtige alt-aria’s, in deze uitvoering werden overgeslagen.

De echo’s in de aria Flöst, mein Heiland , werden achter de coulissen gezongen door enkele sopranen van het koor, wat goed werkte. En verder ontvouwde het kerstverhaal zich in de barokke kleuren van Bach, bouwend op de enthousiaste inzet van het koor: Herr, wenn die stolzen Feinde schnauben, so gib, dass wir im festen Glauben nach deiner Macht und Hülfe sehn!