Er zat voorzeker een opgaande lijn in het oude muziekprogramma van het Noord Nederlands Orkest. Eerst de mindere goden, van wie in het programmaboekje altijd wordt vermeld door wie ze werden beinvloed en dan na de pauze het echte werk, van een componist dus, die zijn brille geheel en al aan zichzelf te danken heeft.

In het voorprogramma van Vivaldi zaten volgens dit stramien vier brave hofcomponisten en kapelmeesters, die voor allerlei gelegenheden aardige stukjes muziek hadden gecomponeerd. Dat bleken vooral dansstukjes van, tja, dansante aard, zodat je telkens weer zo’n minzaam menuet en zo’n aangestampte bourree hoorde voorbijkomen — op den duur gaat dat vervelen.

Deels lag dat aan de uitvoering, in kleine bezetting, die niet altijd even netjes was: bij het Concerto van Hurlebusch werd er lekker makkelijk en weinig subtiel gestreken; de soli van Leertouwer zelf klonken dof en het hele concerto ongeïnspireerd, met uitzondering dan van de bijdragen van klavecimbel en hobo. Werd je bij Hellendaal nog getroffen door snoezige trillertjes en leuke echo’s, bij Fux klonk de muziek andermaal rafelig en na een fraaie ouverture zakte het hele Capriccio van Zelenka weer diep in de bourree.

Des te verrassender de Jaargetijden, waarvoor we natuurlijk allemaal waren gekomen. Die gingen tweemaal beter: en de betere componist en de betere uitvoering. Niet alleen waren we getuige van het wonderbaarlijke optreden van fluitist Erik Bosgraaf, ook het orkest speelde veel beter dan voor de pauze.

Maar de grote eer kwam natuurlijk Bosgraaf toe. Bosgraaf is zo’n begenadigd virtuoos dat je alleen maar hoofdschuddend kunt bewonderen, omdat hij alles kan op zijn blokfluit, en dan nog iets meer. Lyriek in het Lerzte-Largo, Sturm und Drang op de zomerse piccolino en ijzigheid des winters. En dan zijn melacholisch ombuigende tonen in de herfst — toverachtig mooi. Bosgraaf danste daarbij om zijn lessenaar, stak zijn instrument triomfantelijk in de lucht en zakte psalmodiërend door de knieën. Zelfs zijn nederigheid was meeslepend. Komt dat zien.
 

Door Minke Muilwijk