De Nationale Reisopera herhaalt nu een Fidelio van Beethoven uit 2002. Met enkele mitsen en maren is die — in een regie van Monique Wagemakers — het aanzien zondermeer nog steeds waard. Fidelio is een lastig stuk, dat begint als komisch liefdesgekibbel, daarna dramatisch voortgaat over het thema machtsmisbruik en het eindigt oratoriumachtig als een voorschot op de Negende Symfonie.

Bij Wagemakers wordt de lichtvoetigheid van het begin gelaten voor wat zij is: het accent ligt op politiek machtsmisbruik en een situatie waarin bewakers en gevangenen in feite even onvrij zijn. Het verheven slot overtuigt bij haar minder en het lijkt bijna parodistisch; met een projectie van een blauwe aardbol in de ruimte en een koor in metaalglanzende priesterrokken met rare mutsen op. Toch kan de hele enscenering goed werken, zeker als ze ook muzikaal goed is.

Nu zit er een vrijwel onberispelijk spelend Noord Nederlands Orkest in de bak, geleid door een dirigent met een modaal goede aanpak. Helaas liggen de zaken op het podium anders: zowel Leonore/Fidelio als haar gevangen man Florestan zoeken het in ruim vibrato en volume — de tenor doet alsof hij een heel Wagnerorkest moet overzingen, terwijl hij door weinig meer dan strijkers begeleid wordt. Zulk gezang wordt op den duur irritant en dat is jammer voor de anderen. Zeker voor de beste zangers: de twee bassen als respectievelijk machtsmisbruiker Pisarro en zijn onwillige meeloper Rocco.