Als combinatie van tegenpolen is een concertprogramma met Brahms en Liszt zonder meer geslaagd. Bij het Noord Nederlands Orkest klonk het Eerste Pianoconcert van Liszt veel overtuigender dan de beide werken van Brahms. Bij Liszt kwam dat vooral door solist Vitaly Pisarenko. Hij won vorig jaar het Liszt-concours in Utrecht en maakte van de altijd aansprekende muziek - veel makkeljker wat dat betreft dan Brahms - een waar feestje. Glashelder en doelgericht gespeeld met een paar momenten van bezonkenheid en evenveel virtuoos en zelfs swingend speelplezier. Tabachnik en het orkest begeleidden voortreffelijk, open van kleur en fraai in de soli uit het orkest in het middendeel.

De Haydn-Variaties van Brahms klonken nogal vlak en veel minder in detail afgewerkt. Alle elementen waren wel geassembleerd maar het duurde bijvoorbeeld vrij lang voordat de strijkers een beetje kleur kregen ten opzichte van de dominerende blazers. Ook na de pauze waren bij de Tweede Symfonie nogal wat kanttekeningen te maken. Michel Tabachnik deed bijvoorbeeld weinig met het ronduit pastorale karakter van het eerste deel: niet alleen door wat onnodige versnellingen in tempo die het geheel onrustig maakten. Hij liet ook de herhaling van de expositie van het eerste deel voor wat zij was, waardoor we gewoon minder van dat mooie groenbemoste hoorngeschal mochten horen. De middendelen lukten stukken beter. De finale was weliswaar gedreven, maar werd ook een tikkeltje grof en onafgewerkt van timbre.