Een bescheiden Christus (Dominik Wörmer), zonder de grote theatrale langgerekte klinkers waarvan sommige zangers Hem voorzien. Een evangelist (Andreas Karasiak) die bescheiden, maar toch ook priemend, lyrisch en genuanceerd zijn verhaal vertelde. En een sopraan (Katherine Fuge) die zich in haar aria ‘Aus Liebe will ich mein Heiland sterben’ vocaal als het ware op spitzen tussen de melodieuze fluit en de subtiel pompende fagot en hobo begaf.

Voor de Matthäus Passion van Bach door het Noord-Nederlands Orkest geldt zeker de kwalificatie ‘machtig’, want de uitvoering rammelde nauwelijks en was doortrokken van een alles overheersende visie: een authentieke uitstraling op hedendaagse instrumenten gekoppeld aan een uitgekiende balans over en weer tussen de solisten, de beide orkesten en de beide koren. Het jongenskoor was nu eens niet penetrant en oplichtend, maar mengde zich met zijn milde uitstraling prachtig met het klankgeheel.

Dirigent Johannes Leertouwer, het NNO, zijn concertkoor en het Roder Jongenskoor kunnen trots zijn op deze Matthäus. Het ‘Blitze und Donner’-koor met puntige vrouwenstemmen en door de heren sonoor opgekleurde passages pakte fantastisch uit. Het Weissage-koor uit de tweede helft klonk minder doordacht en subtiel, maar dat kan een keuze zijn geweest.

Hoe dan ook, de fijnzinnigheden waren intrigerend, ook in de begeleiding. Neem alleen al de door Soren Leupold virtuoos bespeelde chitaronne in de door Sebastian Noack vertolkte basaria ‘Komm süsses Kreuz’ of de rake soli op hobo en fagot in ‘Ich will bei meiner Jesu wachen’ met daarin de kraakheldere en in ‘Schimpf und Spott’ absoluut niet kelige tenor Patrick Henckens. En dan het ‘Erbarme dich’, met de strak klinkende manlijke alt David Allsop en de voortreffelijk uitgekiende solo van de concertmeester.

En zo kunnen we wel doorgaan.

Rudolf Nammensma