Er zijn weinig mensen die zo mooi het podium kunnen betreden als Nelly Miricioiù. De superdiva mag dan inmiddels 59 jaar zijn en haar stem is misschien niet meer zo indrukwekkend als vijftien jaar geleden, maar wat een vrouw! Gehuld in een ragfijne zwarte jurk met zilveren glitters en een diep decolleté, blote schouders en een soort armsluiers kwam ze gistermiddag aan de arm van de 81-jarige dirigent Richard Bonynge op. Ze bezag het publiek en het orkest, zong en overwon.

Miricioiù flirtte met dirigent Bonynge, die ze bij Bizets L’amour est un oiseau rebelle even verleidelijk over de arm streek. Ze flirtte met het publiek door vlak voor de pauze mee te delen dat ze zoveel van ons hield dat ze twee extra liederen van Francesco Paolo Tosti voor ons ging zingen. (Dat de eerste daarvan Non t’amo più was — ‘Ik hou niet meer van je’ — was wel wat vreemd, maar we vergaven het haar). En na het hartverscheurend mooi gezongen Pleurez, pleurez mes yeux uit Massenets Le Cid lagen we definitief aan haar voeten.

Het heerlijke middagje werd gecompleteerd door fijn gespeelde, instrumentale intermezzo’s, waaronder lekkere feestnummers als de ouvertures van Les Dragons de Villars van Aimé Maillart en Zampa van Ferdinand Hérold. De musici van het Noord Nederlands Orkest hadden er zichtbaar zin in en opnieuw werd duidelijk dat de akoestiek van de grote zaal van De Oosterpoort door de ingrepen van afgelopen zomer flink is verbeterd. Bijkomend voordeel van de orkeststukken was dat ze Miricioiù de gelegenheid boden om prachtig het podium te verlaten en gracieus weer op te komen.

Tot de hoogtepunten van het concert behoorden ook Miricioiù interpretatie van Tu che la vanità conoscesti uit Verdi’s Don Cario en het heerlijk dramatisch gezongen Granada van Augustin Lara. Veel om het lijf heeft dat lied niet maar zoals Miricioiù het bracht, leek het wel een heus meesterwerk. Natuurlijk volgde er na de afsluitende balletmuziek uit Franz Léhars Die lustige Witwe nog een toegift. “Jullie dachten toch niet dat jullie zonder encore naar huis mochten”, hield Miricioiù het publiek met een knipoog voor. Waarna ze ook nog even als koordirigente optrad door het publiek tot meezingen te noden bij Vilja, o Vilja. En het lukte haar zowaar, al was het meer mee neuriën dan uit volle borst zingen wat wij in de zaal deden. Wat een geweldige vrouw!
 

Door Job van Schaik