Rond de broers Arthur en Lucas Jussen is inmiddels een sfeer ontstaan waarin buitenmuzikale dingen als uiterlijk en leeftijd meespelen. Die speelden amper een rol bij het eerste van de zes uitvoeringen die Lucas Jussen — de oudste — met het Noord Nederlands Orkest geeft van het Tweede Pianoconcert van Rachmaninov. Wel had hier en daar iets meer klankkracht uit de vleugel mogen komen, maar dat komt met de jaren wel. Lucas Jussen speelde het stuk vrijwel in de geest van Rachmaninov zelf: met veel helderheid en verfijning in timbres en articulaties, gevoel voor melodische lijnen en een duidelijke greep op vorm en tempo. Gewoon een oprechte Rachmaninov waarin lyriek en vuurwerk allebei hun gewicht hebben en ijdel gedoe afwezig bleef. De uitstekende samenwerking met het orkest versterkte dat alleen maar.

Eigenlijk klonk de Vijfde Symfonie van Tsjaikovski daarna ook vooral lyrisch, met zijn gulle melodieën en dansen. Het stuk begint weliswaar met een noodlotsthema, maar dat zette heel bescheiden in. Ook al duikt het zo nu en dan weer op, met al dat noodlot viel het uiteindelijk nogal mee in deze beslist mooi klinkende uitvoering die weer duidelijk maakte dat chef Michel Tabachnik iets met Tsjaikovski heeft. De Polowetzer Dansen van Borodin waren een mooi voorafje in het programma, omdat daarin het folkloristische aspect van de Russische romantiek zo lekker spettert.

Door Paul Herruer