2 december 2008 - Minke Muilwijk, Dagblad van het Noorden
Voor een programma met klassieke geweldenaars als Mendelssohns Vioolconcert en Beethovens Vijfde wil de concertzaal wel vollopen. Dat is altijd al zo geweest en dat zal ook altijd wel zo blijven, want mooi is mooi en geniaal blijft geniaal. Aan deze beide grootheden koppelde het NNO Bernard Herrmann, huiscomponist van de Master of Suspense, Alfred Hitchcock. In zijn Suite voor Strijkers uit Psycho hoorde je inderdaad een heleboel suggestie: de ostinato’s, de lange, traag uitgerekte noten, een klankwereld in extremis, van heel hoog tegen heel laag, maar - hoe zal ik het zeggen - je bleef de film missen. De spannende effecten bleven hangen in het luchtledige.
Met de jeugdige verschijning van violist Dan Zhu verdween alle vaagheid en suspense in een ommezien in het niet. Zhu is het type violist dat alles in de vingers heeft: toon, techniek en uitstraling. Type jonge hond ook, gehoord zijn toegift (Bach) van een kwartier. Enfin, hij en Vladar waren aan elkaar gewaagd. Want als dirigent is Stefan Vladar ook een jonge hond. Dat is te zeggen, hij dirigeert zoals hij piano speelt: groots van opvatting en breed van beweging. In het begin liepen solist en orkest nog een beetje om elkaar heen. Zhu gaf een paar ongeleide glissandi ten beste en het samenspel met het orkest ging vooral op de vierkante centimeter: hier wat meer, daar wat terugnemen. Dat nam niet weg dat het mooi was, bovendien verdraagt Mendelssohn wel wat jeugdig vuur. Zo zat er een heleboel moois in de uitvoering (fluwelen reprises!), maar ook het één en ander dat voor verbetering vatbaar was, bijvoorbeeld het verschil in tempo in het laatste deel.
Van zulke zaken had Beethovens Vijfde geen last. Vladar ging er vol in, en het orkest ging vol met hem mee. Er was gedurende de hele uitvoering een prachtige balans tussen de stemgroepen, waardoor de symfonie een grote helderheid kreeg. Vooral de contrabassectie was een lust voor oog en oor, en Vladar wist, vooral in het laatste deel, een geladen atmosfeer vast te houden, door er telkens nog een schepje bovenop te doen: subtiel diminueren, stilzetten, opladen en weer losgaan. Fantastische muziek.


