Het kan niet missen: in de toelichting wordt ingegaan op de vraag of de cantates 1 tot en met 6 van het Weihnachtsoratorium van J.S.Bach nu wel of niet bedoeld zijn als één stuk. Hoewel de nummers 2 en 3 gisteravond ontbraken gisteravond bij het Noord Nederlands Orkest, was het de moeite waard om eens te beluisteren wat werd ondernomen om de eenheid dan wel de autonomie van de delen te onderstrepen.

Dirigent Stefan Vladar drukte er een duidelijk stempel op. Uitermate pittige tempi, uiteenlopende articulatie, van heel geprononceerde motieven tot fluweelzachte legati. Zijn muzikale opvatting was consistent maar ik dacht toch stiekem even aan Nicholas Kraemer en een ver verleden. De opvatting van Vladar was duidelijk, voor hem is het Oratorium een muzikale eenheid.

De solisten dan. Vertolkten zij eenheid of autonomie? Hoewel kwalitatief een redelijk goed kwartet was het stilistisch een ratjetoe. Sopraan Claudia Couwenbergh klonk redelijk ingetogen en delicaat. De anderen lieten elk een eigen opvatting van barok horen.

Gelukkig was daar het orkest, leden van het NNO aangevuld met musici ‘van buiten’. Een theorbe, pauken, contrabas en een kistorgel als toegevoegde krachten. Tezamen een mooi basso continuo. Eerste violiste Eva Koskinen speelde een prachtige solo in een fugatisch deel met tweede violist Xander Wadman. Hoboïste Ernestine Gerretsen, fagottist Leo de Jong en Erik Keunig op de Engelse hoorn bleken een perfect trio.Het NNCK, het koor, klonk in de eerste twee delen nog ietwat bescheiden maar was na de pauze duidelijk beter en gemotiveerder.

Uiteindelijk was het een wat lauwe uitvoering van het Weinachtsoratorium.
 

Ingrid Metz