Als je klein en blond bent en daarbij prachtig Mozart speelt heet je
nog lang wonderkind – ondanks felle protesten van de pianobroers
Arthur en Lucas Jussen zelf. Vooral de laatste, Lucas, nadert
inmiddels de achttien en zal serieuzer genomen willen worden.
Een platencontract bij Deutsche Grammophon helpt de broers daarbij. Deze week speelt Lucas Jussen bij het Noord Nederlands Orkest het bezield virtuoze Tweede pianoconcert van Rachmaninov – bepaald niet kinderachtig.

Toch zet je vraagtekens bij de timing. In Groningen liet Jussen
de beginakkoorden beheerst oprijzen vanuit heldere bassen. Ook
verderop liet hij zich niet verleiden tot loos gepronk. Maar wilde
passages lieten zich niet altijd eenvoudig temmen, terwijl dit
repertoire vraagt om een onverschrokken aanpak. 

Problematisch bleek ook de dialoog met het orkest. Chefdirigent
Michel Tabachnik bleek een onvoorspelbaar begeleider, soms
trouw volgend, dan weer miscommunicerend. Het leidde tot
kruiend ijs.

Vrijer voelde het orkest zich vervolgens in Tsjaikovski’s Vijfde
symfonie. Tabachnik leidde een degelijke en zeer stevige uitvoering. Het Andante ontroerde, mede dankzij een prachtige hoornsolo. 

Jussen klonk twee dagen later trefzekerder toen hij zich in het
Concertgebouw één op één verhield tot de Russische cellist Pavel
Gomziakov. De pianist ontpopte zich als ideale kamermuziekpartner. Gomziakovs warme maar soms zoekende toon werd door Jussen opgetild: cellosonates van Mjaskovski en Prokofjev kregen een ruimhartig karakter.