Hoewel het Noord Nederlands Orkest het applaus maar lauwtjes in ontvangst nam in Drachten (over ‘body language’ gesproken), had men enige momenten daarvoor de laatste toon gespeeld van een meeslepend en magnifiek werk, de Zesde Symfonie ‘Plutonian Ode’ van de Amerikaan Philip Glass. Drie kwartier intense muziek op een extatische tekst van dichter en performer Allen Ginsberg. Een symfonie in drie delen waarin de nucleaire vervuiling en de rol en plaats van de mens daarin vorm krijgt.

Onmiskenbaar is het Glass. Met de arpeggio’s, de tremolo’s en de vele repeterende tonen, waardoor je als luisteraar als het ware meegezogen werd. Maar nergens meedogenloos zoals Glass dat ook kan overbrengen in krachtige ritmes en het fortissimo. ‘Plutonian Ode’ klonk in het eerste deel als een aanklacht met een aaneenschakeling van hoge tonen in de sopraanpartij, geweldig gezongen door Karen Robertson, met in de orkestbegeleiding een duidelijke driedeling in sfeer.

Het tweede deel toonde de plaats van de mens, waarbij de orkestratie bijna betoverde. Ingetogen thema’s, gekleurd door het koper, het hout en klein slagwerk en ingebed in de arpeggio’s van de strijkers. In harmonisch opzicht verwezen de klanken naar Ravel en Debussy. Deel drie was mild en bijna berustend, hoewel in de orkestratie wederom enorm veelzijdig en creatief.
Het Concerto Fantasy voor twee paukenisten en orkest was eerder door het NNO uitgevoerd in het festival rondom Glass in 2007. Een geweldig werk in opdracht geschreven voor paukenist Jonathan Haas. De solisten van gisteravond, Raymond Curfs en Mark Voermans, lieten een vloeiende partij horen waarin de twee als één klonken. Met veertien pauken voltrok zich een prachtig harmonisch lijnenspel, voorzien van meeslepende ritmische figuren in een steady cadans.

Hoewel de orkestpartij hier en daar onhoorbaar werd door de power van de pauken en het uitroepteken aan het slot in het water viel, het blijft een imponerend werk. De avond werd geopend met een compositie van John Adams: ‘Dr. Atomic Symphony’ uit 2007. Een symfonische versie van de gelijknamige opera waarin het leven en werk van de atoomexpert Richard Oppenheimer vorm krijgt. Ook in de instrumentale versie is imposant en veelkleurig en werd prachtig vertolkt door het NNO.