Buiten mochten ruwe stormen woeden, in de concertzaal genoten wij de hemelse vrede en het blijde verwachten van de komst van de Messias. Händels Messiah werd uitgevoerd in de orkestratie van Mozart, wat weer een heel ander geluid opleverde, door onder meer het toegevoegde trombonewerk en de riedels van de klarinet. Bovendien werd het werk in het Duits gezongen en Alle Tale macht hoch erhaben klinkt toch heel anders dan Every valley shali be exalted.

Al met al had de Messiah hiermee een forser verschijningsvorm aangenomen: minstens twee taillematen schat ik, en dat was niet immer tot genoegen. In de begeleiding van het koorwerk klonk een zekere traagheid, hoewel het koor erg mooi en gearticuleerd zong. En bij de de tutti-begeleidingen van de aria’s was de orkestklank veelal te groot, waardoor de solostem tot ons kwam als die van een roepende in de woestijn. Vooral Wilke te Brummelstroete leed onder de effecten van deze Weense versie.

Katherine Fuge klonk helder en klaar en Engels en bracht zo Wie lieblich ist der Schritt zonder mankeren terug naar Londen. Tenor; Pfeiffer en bas Noack kwamen nog veel beter over, de eerste door een wonderschone dictie en de tweede door kracht en macht in zijn stem, opgetrokken vanuit de knieholten. Daar zat verhaal in, en overtuiging.

Voor het overige zat er in de uitvoering als geheel helaas te weinig dynamiek, te weinig afwisseling. Er was muzikaal gesproken te veel harde rechtlijnigheid en te weinig minlijke buigzaamheid. Daarom moesten we het toch vooral hebben van hoogtepunten als Hallelujah!, waarin de pauken en trompetten het heilige vuur weer nieuw leven inbliezen.

Minke Muilwijk