Violist en dirigent Joan Berkhemer mocht het eerste concert op het Mozart Festival geven, dat voornamelijk in het teken staat van nieuwere inzichten over uitvoeringsstijl, al dan niet op oude instrumenten. Berkhemer is een verklaard tegenstander van historische stijlinzichten met de daarbij behorende vlotte tempi en non-vibrato. Hij opteert voor een ouderwetsere Mozart. Het Noord Nederlands Orkest volgde hem daarin voorbeeldig en vier blazers uit het orkest gaven een bekwame lezing van de Sinfonia Concertante voor blazers waarvan overigens onzeker is in hoeverre die van Mozart is.

Met de ouderwetsheid van de Ouverture Figaro viel het overigens wel mee: die ging gewoon in het snelle tempo die het stuk nodig heeft, maar in de Linzer Symfonie hoorden we een wel erg plomp en traag Menuet en in het nog langzamere Trio daaruit waren alle associaties met dansant totaal verdwenen. Natuurlijk klonk het orkest onder Berkhemer romiger dan we tegenwoordig in Mozart gewend zijn en deed hij ook iets meer aan ruime verschillen in dynamiek. Verder waren zowel zijn dirigeren als zijn soleren voorspelbaar — iets wat hij stijlhistorische uitvoeringen verwijt. Als eenmaal in een stuk iets zijn kleur en dynamiek had gekregen bleef dat bij alle herhalingen zo, en in de grote lijnen waarmee hij frases opbouwde werd ook weinig aan afwerking van details gedaan.
Berkhemer liet ons een nette en breed gepenseelde Mozart horen, maar veel grote dirigenten uit de tijd van voor de historische uitvoeringspraktijk konden hem echt spitser en speelser laten klinken.

 

Door Paul Herruer