Na de middelmatige Mozart onder leiding van violist en dirigent Joan Berkhemer mocht het Noord Nederlands Orkest in het Mozart Festival deelhebben aan een ander soort middelmatige Mozart. Niet eentje met een streven naar romantisch spelen, want dirigent en pianist Stefan Vladar speelt een moderne — zeg maar historisch geïnformeerde - Mozart van snelle tempi. Zo dirigeerde hij vorig jaar Beethoven bij het NNO en daar hebben we best goede herinneringen aan.

De herinneringen aan het onderhavige programma zijn eenvoudig samen te vatten: het was een potje Mozart doorjassen. Met vlotte, kekke tempi die al gelijk in de ouverture Cosi fan tutte iets te kek leken voor de motiefjes van de hout- blazers. Toen Vladar eenmaal aan het klavier zat voor de Pianoconcerten 21 en 23 bleek dat aan de orkestrale inleidingen nog enige aandacht was besteed, maar de erop volgende begeleidingen van het orkest leken aan hun lot overgelaten. Ze waren op tijd, maar verfijning van dynamiek of articulatie hoorden we er eigenlijk niet aan af.

Aan Vladars solospel hoorden we die zaken ook niet af: er werd vlotweg doorgespeeld, met in het middendeel van Pianoconcert no. 20 zelfs nog een onnodige versnelling. Lucht of ruimte voor het opbouwen van een betoog en het vormgeven van muzikale zinnen was er nauwelijks: hoogstens heel eventjes in het langzame deel van Pianoconcert no. 23. Er viel het hele concert geen onvertogen noot, maar een betogende noot evenmin en met kekke tempi alleen maak je geen moderne Mozart. Misschien maakt Vladar eind deze week meer van het Requiem, maar dit concert was geen aanbeveling voor zijn kandidaatschap bij de positie van chef-dirigent van het NNO.
 

Door Paul Herruer