Met een Nederlandse première, een wereld-première en een repertoirestuk voor groot orkest was gisteravond het NNO op bijna volle oorlogssterkte naar de Harmonie in Leeuwarden gekomen. Met zo’n 190 man publiek in de zaal is het langzamerhand voor de programmeurs van de Harmonie en het NNO om wanhopig van te worden. En de thuisblijvers hadden weer eens géén gelijk. Met de prachtige herinstrumentatie van Debussy’s Preludes door Colin Matthews (een Nederlandse première) had dit concert een droomstart. Het kleurenpalet van Debussy/Matthews werd door het orkest opnieuw gebruikt in de wereldpremière van het Altsaxofoonconcert van Joey Roukens. Het caleidoscopische werk met veel traditionele kenmerken werd ijzersterk vertolkt door solist Arno Bornkamp die nu eens onderdeel van het tachtig man sterke orkest was, dan weer puur de solist in passagewerk en cadensen. Op een première gaat men voor zeker, waardoor de snelle ritmische delen in het orkest hier en daar log en defensief overkwamen. Dat kan bij de volgende concerten alleen maar beter worden.

Het hoofdgerecht van de avond, de Symphonie Fantastique van Hector Berlioz, werd door de Noorse dirigent Arild Remmereit opgediend in wel héél rustige tempi. Wat voor de pauze al een beetje een vermoeden was bleek met deze symfonie helemaal het geval. Vooropgesteld dat orkest en dirigent tot een zuivere en gedegen uitvoering kwamen, de tempi waren te rustig en te gezapig om de onrust en de ritmische scherpte en gedrevenheid van Berlioz te vertolken. Deze anno 2009 nog steeds spectaculaire partituur heeft behoefte aan schwung en lef. Het duidelijkst tekende zich het probleem af in de ‘Marche au supplice’, waarbij door de langzame tempi van Remmereit de anders zo stralende koperpassages aan veerkracht inboetten en veel te braaf klonken.