sluiten
Meer Recensies
Nieuwjaarsconcert
11 januari 2011 - De Lawei
» meer informatie over dit concert
recensie

Nieuwjaars concert met gebalde vuisten

12 januari 2011 - Leeuwarder Courant

Martin FischerDieskau weet waar het over gaat als werken van Johann Strauss op de lessenaars liggen. Of de ouverture van Donizetti’s opera ‘Don Pasquale’. Sfeer, vaart, accuratesse en als het moet overrompeling. In Strauss vloog hij gisteren bij het Noord Nederlands Orkest soms met tachtig door de bocht, te snel voor flitspalen. En liet hij de dynamiek en de accenten hun schitterende werk doen.

En in Donizetti bracht hij kleur en meeslependheid aan, die hij aan de musici ontlokte door niet al te subtiel met een vuist te zwaaien. Een royaal handgebaar naar het koper werd door de betreffende sectie vliegensvlug omgezet in een vlammende passage.

Deze zoon van de vermaarde Duitse liedkoning Dietrich Fischer-Dieskau had de wind er goed onder en wist ook na de knallende kurken in Strauss’ ‘Champagnepolka’ de handen op elkaar te krijgen.

Het NNO ontpopte zich als een uitbundig Strauss-orkest dat tijdens een nieuwjaarsconcert als dit, de kunst verstaat het publiek enthousiast en onbevangen het nieuwe jaar in te sturen. Maar dat gold alleen voor het tweede deel van de avond.

Mozarts drie Duitse dansen KV 605, met in het orkest links, rechts en middenachter sledebellen, miste elke subtiliteit. En Rossini’s ouverture tot ‘Il Turco in Italia’ — met blazerssoli die niet fraai mee ademden met het geheel — had veel scherper kunnen klinken.

En dan was er Julia Neumann met bekende aria’s die het veelal van charme, subtiliteiten, inleving en fraaie lyrische lijnen moeten hebben. Voor een deel had deze Zwitserse sopraan dit ook in huis, maar in Mozart en Rossini werden haar prestaties regelmatig ontsierd door rafeltjes in haar geluid, door scherpe randen in het hogere register, door een verkeerde aanpak van een recitatief (te zangerig) en door een gebrek aan het ‘spielerische’ element.

Kon ze meer volume geven, zoals in de aria uit ‘Don Pasquale’, dan zag het er allemaal een stuk beter uit, net als in ‘Glitter and be gay’ uit Bernsteins ‘Candide’, een parodie op een coloratuuraria, waarin Neumann helemaal los ging.

 

Rudof Nammensma