LEEUWARDEN - De Wiener melange met veel Strauss en zorgeloze driekwartsmaten schroefde het André Rieu-gehalte gisteren nog hoger op. Maar het Nieuwjaarsconcert van het Noord Nederlands Orkest had deze toe giften bitterhard nodig. Want die hadden tenminste schwung en een uitgekiende, dynamische opbouw. En ze werden gebracht met een aanstekelijke vrolijkheid die niemand kan zijn ontgaan.

Maar de re van het programma klonk overwegend naar een schaal opgewarmde oliebollen van dagen geleden. Het NNO en dirigent Hans Leenders ontkurkten het nieuwe jaar met een variant op het puur Brits evenement ‘Last Night of the Proms’. Van Woods ‘ Fantast on British Sea Songs’ uit volle borst door het huiskoor gebrachte ‘Rule —Britannia’. Stukken waarvoor de Britten in de Londense Royal Albert Hall hun spandoeken en vlaggen in de lucht steken.

Leeuwarden reageerde op de NNO-versie lauwtjes, klapte incidenteel mee, maar het zachte getik van schoenen tijdens de aanstekelijke hornpipe, ingezet door enkele koorleden, een van de hoogtepunten van de echte Last Night, werd door vrijwel niemand in de zaal overgenomen. De vonk sloeg niet over. En dat was te begrijpen.

De regen van muzikale eenhapscrackers leek door Leenders puur op effect te zijn ‘geregisseerd’. De climax uit het Adagio van Spartacus (Khatsjaturian) mocht er zijn, maar de liefdesmelodie klonk koud en routineus. En wat betreft Nimrod uit Elgars ‘Enigma Variaties’: de zachte lyriekbij de strijkers was er, de blazers maakten ook een pracht entree, de climax stond als een huis, maar het tempo bij de start was te snel en liet weinig van de sfeer toe die uit dit breekbare stuk muziek kan spreken. En dan is er veel verloren.

Ook stemming maken, een van de ingrediënten In Londen, was er niet bij. Leenders dirigeerde geconcentreerd, het orkest speelde onverstoorbaar en het koor zat er bij met een gezicht alsof men bij de tandarts was. Geen zaalcontact, welnlg interactie met het publiek, geen vonk dus.

Ook ‘Zadok the Priest’, een van de Coronation Anthems van Händel, leed schipbreuk door de ‘van dik hout’- benadering van het koor. Idem ‘Jerusalem’ van Parry. Kortom de nuancering ontbrak op meerdere fronten In dit concert dat van een van de ‘first nights’ van het nieuwe jaar meteen een ‘last night’ maakte.