Op de voorkant van het programmaboekje dat het Noord Nederlands Orkest uitdeelt bij de nieuwjaarsconcerten staat een artistiekerige foto van een feestelijk boeket, met vuurpijlen waar je bloemen verwacht. Het dekt de lading uitstekend. Zo’n nieuwjaarsconcert is doorgaans een vrolijke boel met laagdrempelige klassieke muziek: bekende aria’s, aangename melodietjes, marsje hier, walsje daar. Muziek met een hoog tararaboemdijee-gehalte, met als toegift natuurlijk de Radetzkymars, de ultieme meeklapper. Maar bij het NNO is het dit jaar net even meer.

Dat komt onder meer door het uitgekiend opgebouwde programma. Aan het begin mag het publiek feestelijk wegdromen en meedeinen met de onsterfelijke dansjes uit Tsjaikovksi’s ballet De Notenkraker. En dan is het twaalf uur en barst het vuurwerk los! Het NNO heeft de pas 24-jarige Israëlische sopraan Hila Fahima gestrikt als soliste en alleen zij is al een reden om deze concerten te bezoeken. Wat een stem! Volstrekt natuurlijk en zonder enig probleem raakt ze glaszuiver de hoogste noten. Het is maar goed dat de champagneglazen buiten de zaal staan opgesteld, want die overleven Fahima’s Caro nome en Je veux vivre niet.

De oogverblindende Fahima (na de pauze in een andere, nog mooiere jurk) heeft bovendien de podiumpresentatie van een gearriveerde diva en windt het publiek probleemloos om haar vingers. Dat doet chef-dirigent Stefan Asbury overigens ook en in de slotaria Les oiseaux dans la charmille voeren de twee gezamenlijk een geslaagd komisch nummer op. Het Israëlische siervuurwerk van Fahima wordt uitstekend begeleid door Asbury en het orkest, die goed op dreef zijn en in de Ouverture Leichte Kavallerie zelf het knalvuurwerk mogen onsteken. Als de nieuwjaarsconcerten maatgevend zijn wordt 2012 een mooi jaar voor het NNO.

Door Job van Schaik