Eén en al Russisch was het donderdagavond bij het Noord Nederlands Orkest. Muziek van Russen, een Russische dirigent en een solist die de eerste Italiaanse musicus was die het Tsjaikovskiconcours heeft gewonnen.

Deze cellist, Mario Brunello, stal de harten van het publiek. Hij tracteerde het publiek op een stuk van Gaspar Cassadó, een Spaanse componist en cellist uit de vorige eeuw. Naast virtuoos bleef het spel van Brunello ook delicaat en smaakvol. Geen bravoure in Tsjaikovski’s Rococovariaties, maar een ambachtelijkheid die ontzag inboezemde en een betoverende cadens opleverde, als de stilte in een witte wereld van sneeuw.

Dat brengt ons meteen bij het beeld van het Zwanenmeer, waarin de instrumentengroepen van het orkest zich verrassend transparant profileerden. Met name de hobo en de harp namen het publiek mee in de verbeelding van winterse taferelen.

Sluitstuk van dit concert was Shéhérazade van Rimski-Korsakov. Enerverend in orkestratie, waarin het terugkerend thema in de vioolsolo voor samenhang zorgt. Het was prachtig om te zien hoe concertmeester Eva Koskinen de rol van concertmeester en solist verbond — duidelijk en met inleving.

Het orkest klonk onder leiding van dirigent Michail Jurowski werkelijk bewonderenswaardig. Alle secties kwamen volledig tot hun recht en waren afzonderlijk fraai te onderscheiden. Met name de blazers hadden een prominente rol in het vertolken van zowel de melancholie als de speelsheid. Samen met de strijkers gaven ze het orkest een prachtige klankkleur, die we zonder probleem associëren met een (exotische) kerst. En zo was het bedoeld.

Ingrid Metz