DRACHTEN - Eén voordeel van een concert van overbekende stukken is dat de zaal goed vol zit. Het feest der herkenning trekt altijd gelijkgestemden die de vreugde willen delen.
De Suite uit ‘Psycho’ (1960) van Bernard Herrmann heeft de Hitchcock-film minder nodig dan andersom. Zonder deze muziek zou de beroemde douchescène zeker niet de impact hebben gehad waar we nu zo vertrouwd mee zijn. Het NNO wist gelukkig wel raad met de authentieke instrumentatie en de functie van de muziek in de film, die angst en spanning moet vertolken.
Men zou verwachten dat dergelijke competenties van het orkest ertoe leiden dat alle uit te voeren werken tot een groot hoogtepunt kunnen worden gevoerd, maar dat is niet het geval. Zowel bij het Vioolconcert in e (1844) van Mendelssohn als in de uitvoering van de Symfonie no. 5 (1804-1808) van Beethoven liet het orkest steekjes vallen. Met name in de harde, snelle tutti liet de synchronie te wensen over, inclusief ongelijke inzetten. Het makkeloos uitvoeren van genoteerde commando’s is geen garantie voor schoonheid. Lichtpuntjes waren de momenten waarop violist Dan Zhu het orkest naar zijn hand kon zetten en er een organisch geheel ontstond. Bij ‘de Vijfde’ groeide het orkest met het stuk mee en kon het de spanning uiteindelijk geconcentreerd vormgeven.