In 1840 kreeg Berlioz de opdracht een muziekstuk te schrijven voor de tienjarige herdenking van de Julirevolutie van 1830. Dit opdrachtwerkje van de Franse regering werd uiteindelijk de Grande Symphonie Funèbre et Triomphale met drie delen, een treurmars, een grafrede en een triomfmars, dit alles gespeeld in de buitenlucht bij de Place de la Bastille. De première werd door de componist zelf - in militair uniform - gedirigeerd met de blanke sabel als dirigeerstok.

Tweehonderd muzikanten, onder wie vijftig tamboers, maakten van deze blaasorkestsymfonie een janboel. Kortom in de openlucht was het een grote flop.

Het NNO en de Koninklijke Militaire Kapel Johan Willem Friso, samen ongeveer honderd man, speelden deze Grande Symphonie Funèbre et Triomphale eigenlijk in een kleine bezetting, alsof de staatssecretaris van cultuur nu al aan het bezuinigen was geslagen. Slechts twee tamboers en drie tuba’s, het optionele koor en orgel waren weggelaten. Toch was het allemaal luid genoeg, al gingen de orkesten nergens over de top.

Onder de uitstekende leiding van de nieuw chef-dirigent Stefan Asbury werd het een gedenkwaardige avond. Hij wist deze blazerssymfonie - de strijkers zaten er wat verloren bij met doppen in hun oren - als een Hummer door de binnenstad te loodsen en hem uiteindelijk netjes onbeschadigd te parkeren.

Dat het publiek zich geen zorgen hoefde te maken had Asbury voor de pauze al bewezen. Samen met de excellent spelende hoboïste Justine Gerretsen had hij met een alert NNO een spectaculaire Nederlandse première afgeleverd van het toegankelijke hoboconcert van John Corigliano uit 1975. Terwijl Gerretsen vorige week nog met het Nederlands Blazen Ensemble de sterren van de hemel blies in de Figaro op een klassiek instrument, speelde zij nu met een bewonderingswaardige schoonheid in toon en frasering.

Kort hiervoor had het Johan Willem Friso in de opwarmronde zijn visitekaartje afgegeven met het eerste deel uit de tweede symfonie van John Barnes Chance onder de Noorse dirigent Irene Anda.

TJITTE DE VRIES