Wegens groot succes vorig jaar komt het Noord Nederlands Orkest (NNO) dit seizoen opnieuw met een symfonisch latin programma. Gelet op het aantal bezoekers dat in De Lawei in Drachten op dit concert af kwam mag je je afvragen waar dat grote succes dan uit heeft bestaan. Niet uit het aantal bezoekers dus. Het NNO heeft wat dat betreft nog wel wat uit te leggen.
 

Net als vorig jaar bestond dit latin evenement uit drie delen. Vooraf aan het concert kon men ook nu onder deskundige leiding proberen de danspasjes van de salsa onder de knie te krijgen. Wie gistermiddag daar even naar stond te kijken kon constateren dat dit niet zo eenvoudig is. Wij Nederlanders lijken niet zo voor dit type dans te zijn gebouwd. Het NNO met veel slagwerk en koper- en houtblazers liet zich vervolgens door het bezoekersaantal niet beïnvloeden. Onder de gedreven leiding van de nog jonge Chinese dirigent Perry So vulden de musici de zaal met felle Zuid-Amerikaanse ritmen en dromerige melodieën en werd er menig muzikaal vuurwerkje afgestoken. Soms werd er echter ook wel eens wat traag door de muzikanten op de dirigent gereageerd.

Het programma dat het NNO uitvoerde was in wezen een muzikale rondreis door Zuid-Amerikaanse landen met klassieke composities gebaseerd op de volksmuziek van de landen die werden aangedaan. Een programma met kleurrijke instrumentencombinaties. De toon werd gezet met Huapango (vrij vertaald: ‘van de dansvloer’) van de Mexicaan Garcia, waarin fraai solowerk van diverse blazers was te horen. Het muziekstuk was eigenlijk een verklanking van een danswedstrijd en tevens een reis door het fraaie landschap van Mexico.

Het tweede werk Malambo was niet minder vlammend. In dit werk draaide het om het lot van de uit Spanje afkomstige Argentijnse veeboeren. Een energiek werk dat met verve uitgevoerd werd. Kort maar heftig was Danza Brasileira van de populaire componist Guarneri uit dit land. Vervolgens werden we getrakteerd op een stuk flimmuziek van de wegens het nazi-regime naar Amerika uitgeweken (film-) Duits-Joodse componist Franz Waxman. In zijn inmiddels overbekende Carmen Fantasy voor viool en orkest, een deel uit de soundtrack voor de film Humoresque, onderscheidde de vioolsolist Sasha Rozhdestvensky door zijn virtuoze en energiek aanpak.

Jammer dat dirigent So het orkest nog wel eens te weinig afdempte waardoor de solopartij hier en daar ondergesneeuwd raakte. Alle bekende melodieën uit de gelijknamige opera zoals de overbekende Habanera passeerden de revue. Naast de solist klonken ook in dit werk prachtige solo’s in het orkest. Een hoogtepunt in dit concert.

Natuurlijk kon een werk van de Argentijnse tangomeester ‘per excellence’ Astor Piazolla niet ontbreken. Zijn driedelig symfonisch gedicht Tangazo begon met een sombere melodie voor het strijkorkest dat zonder onderbreking overging in een lichter deel ingekleurd door blazers, slagwerk en zelfs de piano. Het derde deel was een herhaling van het eerste met een ontroerende mooi slot. Met een klankrijke dans van de Cubaanse componist Màrquez werd dit concert in vrolijke tinten afgesloten.
Wie nog niet genoeg swingende latin muziek had gehoord, kon zich na afloop van het concert nog uitleven in een Latin Dance Feest.


Gerben Bergstra