Het concert dat het NNO zaterdag in De Lawei gaf was er eentje met veeleisende componisten. Zo vroeg Steve Vai met zijn speciaal voor het NNO gecomponeerde The Middie of Everywhere een uiterste concentratie van het orkest. Het stuk zit ritmisch complex in elkaar met veel maatwisselingen. Het begin is grillig, waarbij de noten tamelijk gefragmenteerd over het instrumentarium zijn verdeeld. Ook voor de toehoorder is het op het eerste gehoor nogal een opgave om de muziek te volgen. Het deed een beetje denken aan wat Frank Zappa deed in zijn orkestcomposities. Niet verwonderlijk, want Vai was gitarist bij Zappa en hielp hem bij het noteren van partituren. Het eind van het stuk is toegankelijker met een minimalistisch motiefje dat erg kleurrijk is geïnstrumenteerd en door de herhalingen beklijft.

Een ware Herculusklus is het derde pianoconcert van Rachmaninov. De grootste virtuozen deinsden terug voor dit concert. Maar zie, daar hadden we Hannes Minnaar die de jeugdige overmoed had om dit werk te spelen aan het begin van zijn carrière. Hij bracht het er niet slecht van af - om een understatement te gebruiken. Soms dreigde hij door een breed spelend NNO ondergesneeuwd te raken, maar dat was gelukkig incidenteel. We kregen volop de kans om zijn prachtige spel te bewonderen. Hij maakte het zich niet gemakkelijk door voor de zware variant van de cadens te kiezen. Je moet maar durven. Maar wat je je vooral afvroeg: waar haalde hij de energie vandaan? Hij is blijkbaar niet - in Johan Derksens woorden – zo’n sukkel als vele andere Nederlanders en net op tijd overgestapt naar de juiste energiemaatschappij. Tot slot speelde het NNO Pétrouchka van Stravinsky. Niet de versie uit 1946, bedoeld voor een concertante uitvoering, maar het originele ballet van precies honderd jaar geleden.

S. van Ek