Voor een vertrouwd Nieuwjaarsconcert is een orkest nodig dat in elk geval Johann Strauss speelt, en een zangeres die liefst over twee robes beschikt. Bij het Noord Nederlands Orkest ging het volgens de regels, want sopraan Julia Neumann verscheen voor de pauze in crème — met lange, oranje handschoenen in een aria van Rossini — en na de pauze in grijs met glitters. Wat mooi paste bij haar laatste bijdrage: Glitter and be Gay van Bernstein.

Strauss was er ook, met de bekende aria van Adèle uit Die Fledermaus met daaromheen nog wat met verve gespeelde losse instrumentale stukken. Voor de iets minder lichte klassiek was er Mozart, Rossini en Donizetti. Aan alle voorwaarden voor succes was kortom voldaan, maar het duurde even voordat ze allemaal ingelost werden Zo klonk Mozarts ouverture bij Le Nozze di Figaro nogal losjes en overtuigde Neumann ook niet heel erg in twee aria’s uit dezelfde opera. Haar stemvak bleek meer op het hogere gericht. In Rossini en Donizetti voelde zij zich beter thuis — net als het orkest trouwens, dat Donizetti’s ouverture Don Pasquale stukken pittiger speelde dan Mozart. Vocaal en theatraal groeide Neumanns uitstraling en bij het lied van Cunegonde uit Bernsteins Candide kreeg ook de aimabele gastdirigent Martin Fischer-Dieskau een theatrale tic. Uiteindelijk mochten we meeklappen met Strauss in de tweede toegift en was het na een wat onbestemd begin een geslaagd nieuwjaarsconcert geworden volgens het ware recept.

Door Paul Herruer