De gimmick van het barokprogramma van het Noord Nederlands Orkest was een symfonietje van de 18e-eeuwse Italiaan Francesco Zappa — ooit door de 2oste-eeuwse Frank Zappa in een encyclopedie gevonden toen hij op zoek was naar zichzelf. Het was een muziekje van niks: een braaf langzaam middendeel met een flinke cellosolo en twee snelle deeltjes waarin niets interessants gebeurt. Avisons Concerto grosso naar sonates van Scarlatti of de fraaie Latijnse cantate van Conti zijn hoe dan ook van hoger gehalte. Het klein bezette NNO bracht alles zo stijlzuiver mogelijk; het leek alsof concertmeester Eeva Koskinen al haar hele leven vibratoloos barok speelt.

Hoofdwerk van het programma was Stabat Mater van Pergolesi, tijdloos van kwaliteit maar wel een beetje vroeg in het jaar voor passiemuziek. Sopraan Katherine Fuge — in Conti nog wat bedeesd — en countertenor Patrick van Goethem zongen het individueel goed en vormden ook een mooi bij elkaar kleurend duo. Gastdirigent Florian Heyerick verraste met effectieve accenten in orkest en zangpartijen en hield alles zo open, dat de zuchtende dissonanten waar het stuk vol mee zit betekenis kregen. Het zou allemaal nog betekenisvoller geworden zijn als er teksten en vertalingen bij de vocale stukken waren geweest. Dan had iedereen begrepen waarom Fuge op een zeker moment zo fluisterzacht zong: als Jezus de geest geeft.

Door Paul Herruer