DRACHTEN - Zo nu en dan heb je van die concerten die je over je heen kunt laten komen. Waar je als toehoorder geen Interne analyse hoeft te laten passeren over ‘wat je er van vindt’ of ‘hoe het was’. Gewoon genieten. Je laten verrassen door klank- kleuren, de pas van het orkest en de solist, het optreden van de dirigent en niet op de laatste plaats de muziek. Zoals gisteravond bij vier cantates uit het Wehnachtsoratorium van Bach. Een concert door het Noord Nederlands Orkest en het aanverwante koor, waar het koor deze keerde hoofdrol kreeg toebedeeld onder leiding van dirigent Peter Dijkstra. Het Noord Nederlands Concertkoor mag dan niet de meest krachtige stemmen binnenboord hebben, de balans was nu eenmaal in het voordeel van de sopranen, maar Dijkstra maakte van de nood een deugd en vormde zijn interpretatie rondom de redelijk fragiele dynamiek van de tenoren. Dat leverde een prachtige intieme sfeer op met verrassende dynamische vondsten alsof er met een frisse, vernieuwende blik naar het werk was gekeken. Derhalve klonken er ingehouden bassen en sopranen, kwetsbare tenoren terwijl de alten stemmig het geheel kleurden. Daarnaast zorgde Dijkstra voor een soepele cadans en een puntige articulatie. Het orkest kende slechts één moment van twijfel, bij de inzet van de eerste cantate, maar was daarna in optima forma met het speelse koper en de soms weerbarstige Engelse hoorns. De strijkers klonken hier en jaar wat maar concertmeester Eeva Koskinen pareerde dat feilos met baar sprankelende spel. Dirigent Dijkstra zette in met straffe tempi, waar de alt Noa Frenkel In haar eerste aria met moeite aan kon voldoen. Tenor Marcel Beekman was derhalve gewaarschuwd en hield met gemak stand. Met heldere stem schitterde hij in een aantal aria’s. Het kwartet solisten vormde een mooie eenheid van krachtige, warme en kwalitatief gelijkwaardige stemmen. Getuige de grote opkomst l*d het publiek behoefte aan zo’n kerstconcert. Of men vermoedde dat er met de aanwezigheid van Peter Dijkstra iets moois stmd te gebeuren.