Het was even wennen: vanuit de vrieskou naar de opera La Traviata van Verdi door de Nederlandse Reisopera en het Noord Nederlands Orkest (NNO), zaterdag in De Lawei in Drachten. De eerste warme klanken van de ouverture deden de kou echter snel vergeten. De tere ijle klanken en de hoge tonen van de violen schilderden de zwakke toestand van de hoofdpersoon uit deze opera; een courtisane die lijdt aan tuberculose. Dit belet haar niet een uitbundig verjaardagsfeest te geven. Daar is ook Alfredo die haar zijn oprechte liefde bekent. Dit zet haar aan het denken. Gaandeweg verandert ze van een vrouw die er een rijk leven op nahoudt in Parijs, in een vrouw die dit leven wil verruilen voor een normaal huwelijksleven.

Voor het zover is gebeurt er nog van alles. Na haar eigen verjaardagsfeest ontmoeten we haar op het landgoed van Alfredo’s ouders. Zijn vader is niet ingenomen met de keuze van zijn zoon, omdat zij het huwelijk van zijn dochter wegens haar verleden in de weg staat. Hierop gaat ze weer naar Parijs en zien we haar op een feest bij een oude vriendin waar Alfredo veel geld verdient met kaartspelen. Door hufterig gedrag tegen haar maakt hij zich niet populair bij de overige gasten. Tenslotte zien we haar op haar sterfbed. Alfredo komt binnen en smeekt om vergeving voor zijn gedrag. Hierna veert ze op. Ze wil leven, maar het lichaam wil niet meer. Ze sterft.

Op de uitvoering door de Nederlandse Reisopera viel niets aan te merken. Men liet de opera spelen in een schitterend en doelmatig decor: schotten beplakt met spiegels zorgden voor een ruimtelijke werking. In het midden was een draaiplateau dat tijdens de uitvoering soms draaide om een andere kijk op de situatie te geven. In de eerste akte stonden daarop twee lichtrood gestoffeerde designbanken. In de tweede een eenvoudige tafel met gewone stoelen en in de laatste een groot bed.
De kostuums van alle spelers waren zeer smaakvol: hedendaags en toch tijdloos. De kleuren wisselden met de stemming van het verhaal. In de eerste akte vooral zwart, de tweede lichtgroen en grijs. In de slotakte weer zwart.
 

De rollen waren zeer sterk bezet zowel qua spel- als zangniveau. Van de solisten mag de Bulgaarse coloratuursopraan Petya Ianova genoemd worden. Een geweldige zangeres die zeer intens haar rol zong van Violette. Weergaloos mooi. Wat een inleving en wat een expressie. Het slot van de eerste akte waar ze achterover geleund op de vloer liggend een hoge c zingt, was spectaculair. De tenor Peter Auty in de rol van Alfredo, haar minnaar, en de bariton Roland Wood, zijn vader, waren van hetzelfde hoge niveau. Ook de zangers die de bijrollen zongen en het koor, deden het uitstekend. Met een uitstekend musicerend en begeleidend NNO in de orkestbak, kon deze uitvoering niet meer stuk.
 

Gerben Bergstra