De laatste concerten van het Mozartfestival, een coproductie van het Noord Nederlands Orkest en De Oosterpoort, vormen met de uitvoering van de Krönungsmesse KV 317 (1779) en het Requiem KV 626 (1791) een waardig besluit van deze tiendaagse serie. Op de negende dag mochten we in Drachten eerst genieten van ‘De religieuze Mozart’.

Want dat dirigent Stefan Vladar staat voor kwaliteit en lichtvoetigheid wordt al snel duidelijk. Vaak net iets té snel; je zou er in een langzamer tempo veel meer en langer van hebben kunnen genieten.

Het Noord Nederlands Concertkoor, uitstekend vocaal getraind door Louis Buskens, liet zich niet kennen, volgde de extreme tempowisselingen vlekkeloos en voerde de overgearticuleerde sforzandi (even fel uithalen en de klank meteen dempen) in het Kyrie naar behoren uit. Deze interpretatie, met veel effecten en vederlichte virtuositeit, voegde aan de spiritualiteit van de Krönungsmesse helaas niets toe.

Maar zoals gezegd: de kwaliteit zegevierde. In Mozarts alom geprezen en vermaarde Requiem kwamen tempo en bezieling bij elkaar en werd Vladars visie duidelijk. Het orkest musiceerde in kleine bezetting op het scherp van de snede, het koor steeg boven zichzelf uit, was perfect verstaanbaar en warm van klank.

Voor de rest van het concert gold: ogen dicht en genieten. Van het solistisch viertal, vocaal gedragen door de koperen bas-bariton van Panajotis Iconomou. Van een teder Lacrimosa, van een razend en overrompelend Dies Irae, van subtiele en gewaagde zelfs roekeloze inzetten, van fraaie accenten en een zilveren sopraanklank. Van de emotionele en ontroerende uitvoering die Mozarts Requiem verdient.

Jeanine Kramer