Beethoven en Mendelssohn componeerden beiden al op jeugdige leeftijd. Beethoven was dertien toen hij een pianoconcert schreef en Mendelssohn vijftien toen hij een werk schreef voor elf blazers. Inspiratie voor dit werk deed Mendelssohn op tijdens een vakantie in een mondaine badplaats aan de Oostzee waar dagelijks de plaatselijke blaaskapel een concert voor de badgasten verzorgde. De partituur van dit werk raakte hij kwijt, maar hij schreef veertien jaar later onder de titel Ouverture für Harmoniemusik een nieuw werk voor 23 blazers en slagwerk. Met dit werk voor een harmonieorkest begon het Noord Nederlands Orkest vrijdagavond zijn concert in De Lawei in Drachten.

Gedirigeerd door Johannes Leertouwer gaven de blazers en slagwerkers een geïnspireerde uitvoering van dit werk. In het begin mengden de instrumenten nog niet optimaal, maar in het tweede en laatste deel was dit geen probleem meer. Invloeden van Mozart en Weber waren duidelijk aanwezig. Leertouwer heeft zich grondig verdiept in de historische uitvoeringspraktijk. Dit was gedurende het hele concert te horen. Met strakke toonvorming en duidelijke toonaanzet wist hij een doorzichtige orkestklank te creëren. Met veel gevoel voor de gang van de muziek naar spanning en ontspanning, maakte hij van ieder werk een prachtig gebeuren. Zo was de opbouw van het virtuoos geschreven tweede deel van deze harmoniemuziek naar de slotontlading heel evenwichtig getimed en glansvol.

Een bijzonder werk in het programma was het nulde pianoconcert van Beethoven. Van dit concert was wel de solopartij bekend, maar ontbrak het orkestmateriaal. Ronald Brautigam heeft de orkeststemmen in partituur gebracht voor concertgebruik. Grote indruk maakte de wijze waarop Brautigam de solopartij speelde. Brautigam is specialist oude muziek en is gewend deze werken op een historische vleugel te spelen. Bewonderenswaardig was de wijze waarop hij de klank van dit instrument wist over te brengen op de moderne vleugel van De Lawei.

Gelet op het vele snelle passage werk kon worden afgeleid wat voor een groot pianist de dertienjarige Beethoven toen al was, en hoe goed hij het componeren al beheerste. Niet minder indrukwekkend was de uitvoering van Beethovens ouverture Coriolan. De eerste harde akkoorden, waarmee dit werk begint, misten hun uitwerking in de zaal niet. De klappen beeldden de onverzettelijkheid van de Romeinse generaal uit, gevolgd door een schichtig thema, dat zijn twijfels verbeeldde. Samen met het smekende thema van de vrouwen die onverzettelijkheid op te geven werd dit werk tot een boeiend muziekstuk uitgewerkt. Door de tegenstellingen zeer effectvol uit te voeren boeide dit werk van begin tot het zacht uitdovende eind.

Een zonovergoten Italiaanse sfeer viel tot slot te beluisteren in de Vierde Symfonie van Mendelssohn in de herziene versie uit 1834. De uitvoering van dit werk boeide met ragfijne violen en schitterende solo’s van de blazers van begin tot eind. De schitterende lyriek in dit werk en de sprankelende Saltarello aan het slot waren indrukwekkend.

Gerben Bergstra