Bij het woord ‘wereldpremière’verwacht je gauw iets van meer belang dan bij alleen een ‘Nederlandse première’. Zo was het in elk geval ditmaal bij het Noord Nederlands Orkest en het splinternieuwe – in opdracht geschreven – Concert voor altsaxofoon en orkest van Joey Roukens. Daar kan iedereen blij mee zijn: saxofonisten die naar een uitdaging zoeken en een orkest dat leuke noten wil spelen. Allebei worden op hun wenken bediend: de saxofonist – uiteraard Arno Bornkamp – mag alle uithoeken van zijn instrument verkennen in toonmateriaal dat zonder simplistisch te worden dichtbij de tonaliteit blijft en Roukens kan voortreffelijk orkestreren. Alles knispert, swingt en bruist in het stuk. Misschien spettert de finale een beetje te exuberant, maar dat mag.

In elk geval instrumenteert Roukens stukken boeiender dan de Engelsman Colin Matthews, van wie twee Préludes – Les Collines d’Anacapri en La Cathédrale engloutie – in orkestgedaante werden uitgevoerd. Eigenlijk zouden het er vier worden, de andere werden weggelaten om het concert niet te lang te maken. Wat overbleef voegde eigenlijk nergens iets aan toe: niet aan Debussy en niet aan het orkestrepertoire. Aan de Symphonie Fantastique van Berlioz is eigenlijk niets voor de hand liggend, maar het duurde tot de laatste twee delen dat er onder gastdirigent Arild Remmereit ook iets gebeurde. In de Mars naar het schavot en de Heksensabbat biedt Berlioz namelijk alle effecten op een presenteerblaadje aan; de eerdere drie delen van het werk verkeren vaak in de zachtere regionen. Daar klonk vrijwel alles bleekjes of plichtmatig en zonder onderhuidse spanning, of het nu om de violen in het begin ging of de althobo in deel drie. Jammer.