Musici en publiek kunnen elkaar daar recht in de ogen kijken maar dat weerhield het Sneker publiek er niet van om woensdagavond naar het Noord Nederlands Orkest te komen in de Martinikerk. Het was dan ook een buitenkansje: de enige plek in Friesland in het Mozart Festival waar dit concert plaatsvond. Met op het programma twee fraaie pianoconcerten. In feite was er sprake van een dubbel- concert omdat beide werken vooraf gegaan werden door een ouverture.

Desalniettemin stonden we na zo’n anderhalf uur weer buiten, dus kunnen we concluderen dat dirigent en pianist Stefan Vladar van opschieten houdt.

Persoonlijk houd ik wel van een beetje tempo bij Mozart. Vladar heeft een goed oog voor de frasering en articulatie en in dynamisch opzicht waren er heel mooie momenten.

Het orkest dwong absoluut bewondering af want ze kregen voor elkaar wat Vladar wilde. Zonder blikken of blozen. De sectie houtblazers kwam fraai voor het voetlicht: met fluitiste Pamela Wallen die voor de gelegenheid een mooie houten kleppenfluit bespeelde, met het subtiele spel van hoboïste Justine Gerretsen en de klarinet in handen van Rob van der Vlugt.

De nadelen van de opgelegde snelheid werden ook duidelijk: de dissonantie kreeg onvoldoende ruimte om zijn werk te doen en de transparantie van de instrumentatie sneeuwde regelmatig onder.

Vladar zelf was naast dirigent ook de solist in de pianoconcerten nr. 20 en 23. Wonderschone muziek waar hij zich duidelijk mee verbonden voelt. Nr. 23 gaf hij een prachtig entree mee en het tweede deel kreeg gelukkig enige rust en verstilling. Vladar schuwde de versiering niet. Hij toonde zich een virtuoos op het klavier.

Maar de dirigent Vladar loopt met zijn interpretatie het risico dat het na afloop alleen nog gaat over het tempo dat hij hanteert, want dat het geen incident was is duidelijk. In december vorig jaar klonk er een razendsnel Weihnachtsoratorium van Bach onder zijn leiding. En Mozart is echt meer dan alleen energiek.

Ingrid Metz